Poëzie

Blikken

Als blikken konden doden

Wierp ik jou de eerste toe

Ik ben niet gemaakt voor strijd

maar wel de ruzies moe

Als blikken konden doden

Dan was het nu voorbij

Gestenigd door jouw blikken

Gebukt onder de pijn

Als blikken konden doden

Worden woorden overbodig

Schelden doet soms zo’n pijn

Maar praten blijft broodnodig

Als blikken konden doden

Leg mij niet het zwijgen op

Houd die blik nog even vast

En zeg me waar dit stopt

Als blikken konden doden

Wil ik niet de eerste zijn

Mijn blik zoekt naar een andere weg

Dit is meer dan schone schijn

Als blikken konden doden 

Maar wij de blik verruimen

Hoeft er geen bloed te vloeien

En vrede niet verzuimen

Verstrengeld in Verveling 

dolende blikken laven

het eindeloze wachten

onvoorziene visioenen

onverwachte gedachten

koude vingers tonen

hagelwitte sneeuw

zinloze verbeelding

eindeloos teveel

kristallen lichten schijnen
donkerblauwe donder 

huid laat sneeuw verdwijnen 

licht gaat stil ten onder

nerveuze vingers wachten, 

vlechten in elkaar 

verstrengeld in verveling 

klitten in het haar

schichtig schieten ogen weg

tijdloos het bestaan 

vliegen zonder vleugelslag

zwevend naar de maan

halve tijd is tijd verloren 

vast omklemd in onbehagen

stappend zonder voetafdruk

draag ik mijn eigen dagen